شعر

                                                          

 

 

               The last messenger in house of detention

                                                                                                              برای امانوئل کانت

 

 

 

 

 

 

بعد از از پيش از تر از مخفيانه      اضطرار

 

تنيدن به اندوه     در اقيانوس

 

بنفشه مي آيد از كابوس     به دست هاي او   در خون   اوقات

 

و شايد كمي بعد از   از فاستمعوا در گور هاي در اين   از درد   لذت

 

از تو در كنار ايستادن

 

يا غول آساي از مي آيد از آغاز

 

بر آسمان

 

اندوه شب از نيامدن در   يا اگر به بخشنده ي مهربان

 

به آنِ اين تن هايي

 

سقوط در آغوش

 

و احتمالن از مي رود يا هي از استمنا در هي هي ترين در   يا بكارتت را يا اساسن در اضطرار

 

و اين در آرزوي گرگ     فاستمعوا در اين اندوه

 

به مي آيي و از يا اگر مي رود در تو از مخفي

 

و اين كه هر روز به خاك مي سپار آرمت و مشكوكم كه شايد آسمان خالي ست يا اگر آخرين دليل براي حفظ تقريبن از اندوه

 

و آغوش در گرگ     در سقوطِ اندوه     فاستمعوا

 

تنيدن به آسمان     از در اقيانوس

 

بعد از از پيش از تر از هم تنيدن به يا اگر

 

و هِي مرگ بر     يا از نگاهي كه هِي هِي هِي

 

مي ميرد از يا از با تو در كنار

 

و گرگ در نگاه   اگر مرگ از از تو گفتن

 

و اندوه در انتقال

 

و سايه ها در هِي هِي را در مخفيانه

 

و از را در يا كسي كه نيز هم

 

در اندوهِ اين اگر به بخشنده ي مهربان

 

در اقيانوس     از آخرين تنهايي     در اقيانوس

 

از در كنارِ تو از ايستادن در از تو در كنارِ هِي

 

و هِي     يا غول آساي از

 

و از مي اويد از   يا از تا نيامدن در   يا كسي كه نيز هم

 

 

 

                                             نوشته ي:مصطفي اسدي

                                                                                    زمستان ۸۷