شعر

 

 

 

 

آشویتس پیادَه گیدَن احتمال اولان نازیسم بیر موقَع که قرخ یددی دفعَه سَبزواردِه تِرور اۥلدوم

 

 

                                                                                به زیباترین شعر جهان ؛ والتر بنیامین

 

 

 

 

 

تُرکَم تَرَک برداشته از  یا مِی  می بوده است

 

از هر چه که نه      از تمام آن چه که نه

 

در این اظطرابِ لعنتی

 

دست در جیب

 

یعنی نوسانِ ساعت در گلوی تو می چرخیده یا زریه تر از تدفین

 

عجب قبرستانی کنار پاییز وۥ  وَ

 

این عجیبِ تر از زخم های سکوت     وقتی که از کنار بر می خیزد

 

شایذ کنارت خوابیده ام و خون در رگانم به شکلِ انسدادِ صدایی که نوش می کنی به جانِ عزیز ترین زخمی که از دست داده ای

 

یا انکارِ تو از تن از تنیدن از التیامِ گرده های شلاق در امتدادِ کشیدن

 

هنوز نه      هنوز تمام آن چه که نه

 

در این اضظرابِ لعنتی

 

دوباره تر       و سه باره تر در گلوی تو آغاز می شود

 

وقتی که از کنار بر خاسته ام

 

از التیامِ امتداد وۥ قَسﱠ علی     که این از ارکانِ صدای توبوده ست

 

وقتی که تموز بوده ای       در اوقاتِ بی خوابی

 

یا زخمی که از تنت چکیده است کنارِ بَر خواستن از تن و تن زدن میانِ تن

 

از هر چه که نه      ازتمام آن چه که نه

 

قدم بزن      دست در جیب

 

در این اضطرابِ لعنتی

 

و این که رقص میانِ سایه ها

 

بر آسمانِ چندم     وَ چندمین     وَ چندمین ترین

 

در این اضطرابِ لعنتی

 

در این زخمی که جوانه می زند وَ با ربانش تو را لیس می زند وَ کنارت گریه می کند وَ آغوشت را به خود می ساید

 

یعنی نوسانِ درد در سکوت تو می آید   یا زریه تر از   از هر چه  نیست

 

از هر چه قرار نبوده است

 

از هر چه که ...

 

 

و باقیش بقای باران

 

و اندامِ تو در عمیق تر  از   یا مرگ کنارِ کودکانی که گریسته اند وۥ هر بار از گورم بیرون رفته اند وۥ بار نگشته اند وۥ بار خستگی به خواب رفته است وۥ خودش را فراموش کرده است و ۥیا این کنارِ بستر آرمیدن

 

وقتی که می دانی

 

هنوز نه     هنوز تمام آن چه که نه

 

در این اضطرابِ لعنتی

 

چیزی مانده است و ساعت گلویت را چنگ می زند

 

 

بزن     بزن به زمان به زخم

 

به آوازی که حبس کرده ای

 

به مرگی که قبل ﺃن تَموۥتوا بوده است

 

به داستانی که قرار بوده است

 

به زخمی که زخمی بوده است

 

از هر چه که نه     از تمام آن چه که نه

 

در این اضطرابِ لعنتی

 

در این تۘرکَم تَرَک برداشته از   یا مِی

 

در این انکارِ تو از تن زدن میان کودکانِ تَن تر از اوقاتِ تنهایی که از تنم چکیده است   کنارِ بَر   یا خواستن   یا گریستن در عزیز ترین صدایی که از دست می رود

 

وقتی که هنور نه     وقتی که آیا از ارکان صدای تو بوده ست

 

حالا که تمور بوده ای     در اوقاتِ تنهایی

 

 

و باقی بقای تو

 

و جانی که از دست می رود     در این اضطرابِ لعنتی

 

فدای دستی که از مرگ برخاسته است وۥ هر بار کودکانی را طلب کرده است

 

از هر چه که نه     از تمامِ آن چه که نه

 

در این اضطرابِ لعنتی

 

قدم بزن     دست در جیب

 

در امتدادِ خیابانی که تو را به مرگ می رساند

 

به آرامشی که نیاز داشته ای

 

به قلبی که هزار سال پس از مرگ غنچه داده ست از میانِ تَرَک های قبر به سمت صداهایی که از اَبر چکیده ست به روی ساعتی که گلویت را چنگ می زند

 

 

ای اوقاتِ سکوت

 

ای سایه های صدا در زخمی که سَر  باز می کند

 

و سَر از تَن از ترس     از اضطراب

 

از کودکانِ شبی کنارِ تو خوابیدن و انسدادِ صدایی که چنگ می زند بر چهره های مرگی که قبل از تو بوده ست

 

کنار زخمی که درد کشیده ست از دردی که خندیده ست بر اندامِ مرگی که تو را آبستنیده ست

 

وقتی که هنور نه      هنوز تمام آن چه که نه

 

در این اضطرابِ لعنتی

 

و این از ارکانِ صدای تو بوده ست

 

 

 

 

پاورقی:

پیاده رویِ آشویتس با احتمالِ نازیسم وقتی که چهل و هفت بار در سبزوار ترور شدم

 

 

 

 

                                                                                                          مصطفی اسدی       

                                                                                                             پاییز 86