« مصطفی اسدی»
اي ميانِ برميانِ ما در خواب هايي كه
بيدار شو از روي ازميانِ اين آينه آيا انعكاس توباشد
يا اين اگر آيا شبيهِ تو بوده است
ياشبي عزيزم همه چيز تمام مي شود
باور نمي كنم مشتِ تونل ميانِ قطار
يا اين اگر سه آيا ميانِ سكوت ميانِ تيغ ميان گير
ميانِ ميانِ اين همه خاموش خاموشي
يا ميانِ خاموشي نامم راعوض كرده ام ديگر شبيهِ قامتت پيچ خورده در انحناي گفتم اين روي فرشته است عجب يا آب درآينه آيا شبيه رازهاي در درد
در ناگهان
در افسوس رازهايِ نيامده در نيامدن
دربارشِ نام هايت يا عزيزم همه چيز تمام شده است
هنوز مشتت ميانِ دهانم گير كرده ضجه هايِ شب به خواب خرگوش هايِ درازترين اوقاتِ عمود بر فرق هاي تو
يا زن شبيهِ درد در استخوان به قلب هاي تو از گم شدن بي كلمه
بدون راز بي تماس بي خاطره
شبيهِ بي در اندوهِ اوقاتِ باراني يا اگر شبيهِ تو بوده است
اگر يا تو آيا ميانِ تيغ برميانِ خواب بوده است
و بيداري اصلاً يا گذشتن بدون با از تمامِ ميدان هايِ مين
از ميانِ اين آيا انعكاسِ چه چيز ناميدن
چه چيز رفتن
چه چيز مُردن
چگونه رفتن ميانِ نيامدن يااين نيامدن ميانِ رفتن از خاطراتِ بي تماس
تمام هرچه ميانِ دو گنجشك لحظه ي خطر كردن است
من قول ميدهم
من قسم مي خورم
من قول كه قسم كه ...
كه كه كه را قسم ...
من قول قول قول را كه ....
كه كه كه را ....
زبانم ميانِ قصورات ِ قطار گير كرده ميانِ مشت هايِ يا دستم به عين القضات ِ تو يا تونل يا كسي كه شبيهِ خواب هايي كه ديده ام ميان تيغ ميانِ درد ميانِ ناگهان
اصلن اين آيا تو بوده است يا اين آينه آيا در تماس بي با براي با بودن با بيابان با كوير با تمام اوقات شما را در گفتم اي عشق بگو زير و زِبَر خواهم در آغوش هاي آينه آيا ارتكاب دستي ميانِ دو چشم
اصلن شبيهِ ديدن در ميانِ انفجار در عبور از تويِ عبور از ميانِ دو چشم به خوابهاي ديدن يا عزيزم همه چيز تمام شده است
حالا نامت را عوض مي كني
و من را ميانِ چاي حل كرده اي
و تبخير مي شوم از خاطراتي كه خوابت را دزديده بود
يا رنگم ميانِ پريدن از پرچين
گير كرده ميانِ پريدن از دستهاي من از چيزِ دگر آيا يا آينه آيا امكان تو ديدن يا مبادي آداب مي شنوي ؟
هنوز شمسيدن بي تماس به نام هايِ تودر ناگهان
ميانِ نقطه با اولين اسمي كه غنچه مي دهد ميانِ بيابان
شبيه پرواز دوگنجشك
بالاتر از خواب هايي كه مولوي چگونه میان توبوده است؟
يا قديم
يا حادث
يا ستاره يا بنفش
اصلن يا خودت شبيهِ آينه آيا ميانِ آن همه اندوه بر تيغ
و مرگ نشانه اي آويخته برنام هاي من شايد دهانم راعفوني كرده ام كه مورچگانِ سياه و سُرخ ازتوي چايم چكيده اند از شمشير آيا درنده ايست ميان اندوه درفضاي دونقطه يعني كه ....
خوابم راعوض مي كنم
خوابت را عوض كرده اي با لباسِ غواص هايي كه بر نگشته اند و ميانِ دريا در يادمان به خواب رفته اند وُ خدا در فكرِنقشه اي تا اين قطار را از شيطان بگيرد
يا اي كه گير كرده اي ميانِ گرفتن از ميانِ بيداري
اين انعكاس تو بوده است در آينه آيا در ناگهانِ تو يا اين اگر آيا در شبيهِ تو بوده است
در ميانِ آن همه ناز بر اندوهِ تو بوده است
يا شبيهِ نام هاي غلامِ قمر در غنچه هاي بيابان
يا كوير در اوقاتِ باراني با لباسِ خواب ميانِ رازهاي نيامده
ميانِ افسوس هاي دو نقطه
در فضايِ ميانِ گيج مي خورند در پريدن از دستهاي آينه آيا امكانِ دو گنجشك با فضايِ خطر كردن ميانِ دو نقطه
در دست تكان دادن از مسافرانِ در معكوسِ آيا رازهاي قونيه در شيطان شبيهِ شبي در شطرنج در آرزويِ تو در ميانِ ناگهان
ميانِ درد در استخوان هاي در قلب هاي تو از گم شدن يا كسي كه اسامي ات را گم كرده ام
يا كسي كه خوابم را دزديده اي
يا رئوف
يا لطيف
يا مصور
يا كسي كه خاكسترم را به باد داده اي
اين تمامِ آن چيز هايي است كه عين القضات در ناگهان درد بوده است
حالا صد سال از تنهايي ات را با بي در افتادن از چشم هاي يا كسي كه
شراكتت را با خدا به هم زده اي پلكهايم را در خواب هاي باراني
در رنگ هايي كه پريده ام
در نگاهي كه گير كرده ام
در اوقاتي كه فراموش مي كنم كجايِ اين خواب تو را بوسيده ام
توضيح :
و اين تمام آن چيزي است كه قرار بود ميانِ دريا به نامواگذار شود ولي از آنجا كه دستم بي تماس او در خاطرات چاي قدم مي
زد و سيگار براي سلامتي زيان هاي عديده داشت تصميم بر اين شد تا همه چيز را به
قاضي القضات شهر واگذاريم و او كه خدايش روزي دو صد بار بيامرزاد ، مصلحت
را اين گونه ديد كه از دريا به جانب جنگل عظيمت كنيم و تازه آنجا بودكه تاريخ
شخصي مان به روي يك صدف و در حضور درختان وسايه ، در اشكال اتصال
دستهايمان در عطرِ نفس هاي کسی به رقص آمده بود كه فرياد زديم :
زنده باد زاپاتا
زنده باد ۲۹شهريور ۱۳۸۶