زوزه ی شماره ی دو

 

  فقدان شعر در هیاهوی شاعران

             

             ورشکسته

 

 

  

 

   درجلسات امروز شعر ایران و به خصوص شعر کرج همه چیز می توان یافت الا شعر. در جلساتی که هنوز قدرت تشخیص شعر نو از سپید ، سپید از آزاد،آزاد از زبان و کلن شعوری برای درک نفسانیت شعر وجود ندارد گروهی داعیه ی شاعری آن هم از نوع متفاوت ـ اجتماعی گونه اش را بر گرده های نحیف خویش یدک می کشند که فکر می کنم زیر بار سنگینی که ندانسته و تنها از روی هوس هایی که در دوران نوجوانیشان به سختی سرکوب شده و حال به دنبال ارضای آنند ، به زانو در می آیند . البته  نمی توان برایشان شیون و زاری کردکه اینان قبل از وقوع شعر مرده اند.