تبليغاتX
زوزه

ادبی

 Micro fiction

مرد، جک  ذ      مرد٬روبروی واگن هفت ٬روی نیمکت سربی رنگ نشسته بود. روزنامه را از توی پالتو در آورد.

مم                         

                           -از مسافرین محترم تقاضا می شود هر چه سریعتر...

 

                      مرد به خواندن  ادامه داده بود.

                           دختر به مرد نزدیک می شد.

                           مرد باید به سمت چپش نگاه می کرد. 

                           دختر از مرد دور می شد.

                           مرد باید روزنامه اش را می خواند.

                       

                        خود کشی یک مرد جوان در ایستگاه راه آهن

                      

 

                      خنده ای بی دوام به صورت مرد  نشست. با تکه پارچه سفید رنگی که از جیب شلوارش بیرون آورده بود

                           عینکش را پاک کرد و دوباره به روی چشم گذاشت. روزنامه را تا کردو توی سطل زباله ی پشت سرش انداخت.

                           بلند شد وبه راه افتاد. 

                    

                          زوزه ی قطار سکوت ایستگاه را شکافت. 

                         

                     

                                                                                             نوشته ی : مصطفی اسدی

                       

 

                       

                             

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                        

|+| نوشته شده توسط مصطفی اسدی در شنبه نوزدهم آذر 1384 ساعت 14:14 |
 شعر
 

سوگِ سکوت

 

تا کِی

به دست های اِرتعاش

این لحظه ی فریاد در شیشه رویای باران

به ابر

مفهوم تازگی

در معنای رفتن    غلطیدن

عمقِ بوسه بر سُر خ کشیدگی

از ابتدای غنچه

با سه سُر خ ترین اسم اعظم اَمرزیدگی

کِشندگی...کُشندگی...می مکندگی

تا بمیرانیم

به سمتِ سکوتِ چقدرتا کِی؟

 

هر چیز

از این قرار

به کِی تا دست های تردید

از لحظه ی شیشه در اِرتعاش

رویای چه چیز بودگی

به قرارِ"اَمین"

از شکفتگی

شکنندگی

در انگشتانِ هیزم

سوگند به "پرهیز"

بر فراز پرواز

خال

بر جای عمیق بوسه

بر اِظطراب

بر زخم

ضربه های بوسه بر زخم

مفهومِ معنا

تا بگیرانمت

سوی سکوت در سوگند

در سوگوارِ شکفتن

خیالِ پرواز

در انگشتان سُر خ

خراشِ هیزم

بر شیشه    فریاد

اِی سوگِ سکوت

چقدر تا...تردید؟

 

 

نوشته ی:مصطفی اسدی

 

|+| نوشته شده توسط مصطفی اسدی در شنبه دوازدهم آذر 1384 ساعت 16:1 |